|
15702 Santiago de Compostela (A Coruña) @secretaria-tecnica@colexioeducadores.com
CESG non se fai responsable, nen ten porqué identificarse necesariamente coas opinións expresadas nesta publicación. Prohibida a reproducción total ou parcial Desta publicación. Fotografías protexidas Pola lei de protección intelectual Edita: Colexio de Educadores Sociais de Galicia Equipo
de elaboración ANA PAZ RODRÍGUEZ MERCEDES SÁNCHEZ
ROMERO Ilustración portada CALINA LAVANDEIRA Ilustración Interior ÁNXELA PAZ RODRÍGUEZ Deseño e preimpresión CORMORAN Produccións
Gráficas
Galeduso nº 0 Editorial Investigación Práctica
Profesional A debate De actualidade O Cesg Informa Barco de Papel Buzón opinable |
 |
|
| 0 nacemento dunha nova publicación
sempre é un motivo de ledicia e moito máis, se cabe, ocorre con esta GALEDUSO
que nace coa idea de traballar por e para a EDUCACIÓN SOCIAL e ser,
deste xeito, o vehículo de información do COLEXIO DE EDUCADORES SOCIAIS
DE GALICIA. Un dos obxectivos do noso Colexio é o de acadar o
recoñecemento da profesión de educador/a, animador/a sociocultural ou
educador/a de persoas adultas, e por iso xurde a idea de facer unha
publicación de ampla difusión que chega ás colexiadas e colexiados do CESG,
pero tamén a outras e outros profesionais achegadas/os á nosa tarefa, e ás
persoas da Comunidade Galega interesadas nestes temas. Queremos facer unha revista "viva
" e chea de colaboracións dos educadores e das educadoras galegas ou
doutras comunidades. Como veredes máis adiante, temos moitas seccións
abertas ó debate e á participación. É moi importante que se dea a coñecer o
que se está a facer neste campo e intercambiar experiencias. Por todo iso,
vos convidamos e solicitamos a vosa colaboración nos seguíntes números. Dende esta publicación o CESG tamén vai tentar facer chegar
ás colexiadas e colexiados as informacións que crea poidan ser do seu
interese; as actividades a realizar; os servicios que se vaian poñendo en
funcionamento; as campañas que se leven a cabo; así como, publicitar os
documentos que se realicen dende o Colexio e, por suposto dar contas dos
traballos realízados. Para o Colexio que queremos,
participativo e fondamente implicado na sociedade galega, este instrumento
constitúese nunha peza imprescindible. Cremos que a través da tan necesaria
normalización da nosa profesión ( proceso habilitador que estamos levando a
cabo ), do coñecemento e colaboración das/os distintas/os profesíonais que
estamos traballando neste ámbito. Acadando a necesaria regulación das
distintas situacións profesionaís, poderemos, sen dúbida, mellorar a nosa
praxe profesional, e por tanto, a vida da sociedade en xeral, e abrir, ó
mesmo tempo, novos campos de intervención. Aquí está, pois, GALEDUSO palabra
formada por dúas ideas claves: GALICIA, onde traballamos ou nos
estamos preparando para mellorar a súa sociedade, e EDUCACIÓN SOCIAL
a nosa profesión, que queremos máÍs recoñecida, mellor representada e máis
normalizada. Para isto nace, con vocación de vivir moito tempo, esta, a VOSA
revista. |
|
|
A animación
Sociocultural e a Pedagoxía do Ocio entraron na Universidade. A participación
da Universidade neste tipo de formación a partir sobre todo da aprobación da
Diplomatura Universitaria en Educación Social (R. D. 1420/1991) é unha
realidade. Con anterioridade á creación da Diplomatura, as Universidades
vifian prestando certa atención ó lecer, tanto na investigación como na
docencia, desde os Departamentos de Pedagoxía, contemplando, como 6 o caso de
Santiago de Compostela, unha especialidade en Intervención Socioeducativa,
moi vencellada á Política educativa municipal naqueles primeiros concellos
democráticos da transición en certas cidades |
Dúas eran as opcións posibles para incorporar este ámbito na Universidade. Por unha parte, seguindo o modelo francófono que tende á especialización, constituir unha titulación específica ou, por outra parte, tendendo a un título polivalente e plural, albergar baixo o mesmo paraguas da educación social, tradicións profesionais diferentes (animación sociocultural, educación de adultos, educación especializada). Te xeito que no momento presente, se ben a formación de animadores non pode discorrer no noso país pola porta grande dun curriculo autónomo de Diplomatura, si que alomenos na práctica pode beneficiarse de todalas vantaxes e particularidades do mesmo, gracias a unha oportuna maniobra académica. Todo isto ata que a Animación lle chegue o momento de emancipación profesional definitiva" (Quintana, 1993: 194). |
|
Sen embargo, o ámbito profesional da Animación
Sociocultural e a Pedagoxía do Ocio non entra únicamente no ensino reglado a
través da Universidade, senon que no ensino non universitario, tamén se creou
o módulo profesional de nivel III de Actividades Socioculturais, que da
acceso Ó Título Oficial de Técnico en Actividades Socioculturais (TASOC).
Enmarcaríase, polo tanto, na nova formación profesional, con grado de Técnico
Profesional Superior, constituíndose como o primeiro título oficial
específico que aparece en España. Xunto a estes títulos oficiais, a
formación do animador convive na actualidade con outros títulos e cursos xa
existentes, fóra do sistema reglado. Se as titulacións oficiais referidas
tiñan un alcance estatal situarémonos agora no ámbito autonómico. É sobre
todo a Consellería de Familia, Promoción do Emprego, Muller e Xuventude, a
que ten a maior relación con este tema que nos ocupa, especialmente no que
respecta á animación xuvenil e tempo libre, lexislando e recoñecendo centros
e escolas de animación e tempo libre, así como os diplomas de directores e
monitores de tempo libre que estas institucións extenden. Tamén esta mesma Consellería, para o deseño da Formación Profesional Ocupacional, dentro do Plan F.I.P., imparte especialidades formativas relacionadas con este ámbito: animador sociocultural (300 horas), monitor sociocultural (300 horas)... Asimesmo, esta formación pode ter outras orixes, que van desde as Escolas Taller, Centros de Educación de Adultos, Asociacións, ou. a propia Escola Galega de Administración Pública, que oferta cursos sobre o exercicio da Animación, como por exemplo: "Animación sociocultural en centros residenciais". |
Esta diversidade de oferta formativa na práctica prantexa algúns dilemas, que deben abordar a Administración, os Colexios
Profesionais, as Institucións Formadoras e os profesionais, procurando
enlazar o modelo de formación que se acorde coa conseguinte regulación do
mercado laboral. Os dilemas derivan da ausencia na actualidade dun modelo
formativo global, que estructure e busque correspondencias entre as distintas
modalidades de formación referidas. Por exemplo, •
¿Cal e o papel das institucións dirixidas a formación non reglada -
particularmente as Escolas de Tempo Libre de amplia traxectoria - unha vez
introducida a formación nos niveis académicos reglados? •¿Como entender que os TASOC e os educadores
sociais, según a normativa vixente na nosa comunidade, non poden exercer
certas actuacións que a le¡ restrínxe ó monitor e director de tempo libre,
respectivamente? Ó referirse as Actividades Ó aire libre establécese no
Decreto: Todalas actividades reguladas neste título, estarán dirixidas por
persoal técnico coa titulación conveniente establecida polo título III"
- Escolas de Tempo Libre -. (Artigo 47. l. do Decreto 50/2000, do 7 de
xaneiro, polo que se refunde e actualiza a normativa vixente en materia de
xuventude. DOG, 10 de marzo de 2000). •
¿Existen diferencias no noso contexto en canto a entidades formativas
dirixidas a formación inicial e a formación continua? ¿E entre a formación
dirixida a profesionales e a voluntarios? •
¿Cales son as posibilidades laborais de aqueles que optan por un curso dentro
do,plan FIP, tratándose dunha formación pretendídamente ocupacional? A resposta a estas
cuestións que acabamos de prantexar non é fácil, e non está só en mans da
Universidade como entidade formadora dos Diplomados e Licenciados. Podemos
apuntar algunhas lineas de debate que poden ir
achegándonos a este necesario modelo formativo. |
|
En primeiro lugar, sería conveniente
comenzar a lexislar noutra dirección no que se refire á formación de
profesionais da intervención no tempo libre. Sen dúbida que os que desempeñen
funcións de educadores deben sair das aulas universitarias, compartindo os
labores de impartición de obradoiros, realización de actividades, cuidado dos
participantes nas horas nocturnas ou nos espacios libres intermedios, para
persoal con outra formación, acompañados se é o caso por colaboradores
voluntarios. Polo tanto a Universidade forma ós educadores, os Centros de
Medias, ós animadores, mentres as Escolas de Tempo Libre e outras entidades
de iniciativa social poden impartir formación diversa segundo as demandas do
momento, que poden contar cun diploma que lle recoñeza certas habilidades
para participar na realización de actividades de tempo libre, dun xeito
remunerado ou con carácter voluntario. Asimesmo cando a súa traxectoria e a
experiencia o permitan, poden conveniar coa Universidade e con outras
entidades públicas a participación na formación continua dos titulados
superiores. Deste xeito a formación inicial,
básica, quedaría reservada ás institucións que imparten formación reglada
-TASOC e Educador Social - así como á formación ocupacional, dándolle un
claro compoñente profesionahzador. As entidades privadas e de iniciativa
social realizarían unha formación básica, así como a formación inicial
daquelas persoas que se comprometen co voluntariado. 0 recoñecemento desta
actividade no ensino superior pode facerse mediante validación de créditos de
libre elección, a sinatura de convenios para mellorar a formación práctica do
alumnado, ou mediante a organización conxunta de actividades culturais e de
investigación multidisciplinares dunha determinada realidade, nas que se
impliquen investigadores universitarios, persoal con experiencia práctica e
estudiantes das diplomaturas e licenciaturas |
Por outra parte, a formación
continua, tanto para o voluntariado como para os profesionais, pode
implicar igualmente á Universidade, - a través de postgraos, masters, cursos
de doutoramento e outros cursos - , así como as instancias non académicas
mais sensibles e abertas ás necesidades cambiantes. Unha e outra información
debidamente certificada debe ter o recoñecemento por parte da dependencia
correspondente do goberno galego. Outra cuestión
importante a resolver son as diferencias e conexións entre TASOC e Educador
Social. Só algúns nexos quedan recollidos no RD 2050/1995, de 22 de decembro,
que establece o título de TASOC e as correspondentes ensinanzas mínimas. A
primeira conexión entre estes técnicos e os Diplomados en Educación Social,
maniféstase 6 establecer as equivalencias, a efectos de docencia, do títulado
en Educación Social nas especialidades de Intervención Sociocomunitaria e
Formación e Orientación Laboral. Un segundo nexo contémplase 6 establecer o
acceso a estudios universitarios dos que obteñan o título de Técnico Superior
en ASC; entreles recóllese a Diplomatura en Educación Social como posible.
Por último, outra interconexión, mais conectada co mundo laboral, queda
recollida ó definir que Heste técnico actuará, en todo caso, baixo a
supervisión xeral de Licenciados ou Diplornados" -entendemos que serán
Licenciados en Pedagoxía e outras Ciencias Sociais, ou Diplomados en
Educación Social. Aplicando os niveis formativos establecidos para a
Comunidade Europea, (Ventosa, 1997) segundo a decisión conocida como
correspondencia de cualificacións profesionais", a Animación
Sociocultural quedaría do seguinte xeito: Nivel I (auxiliares e voluntarios);
nivel II (monitores e técnicos); nivel III (técnicos superiores); nivel IV
(diplomados universitarios) e nivel V (licenciados e postgraos). |
|
A definición de perfís profesionais e das
necesidades formativas correspondentes son, polo tanto, dúas cuestión que
deben ir moi relacionadas. 0 curriculum dos tres niveis - Licenciado en
Pedagoxía, Educador Social e TASOC -
deben pensarse en conxunto, para evitar repeticións innecesarias, e organizar debidamente o paso dunha titulación a
outra. En lineas xerais, os TASOC contarán cunha formación ampla teórica e
práctica nesta área específica que abrangue o seu título: a animación Sociocultural; os Diplomados
teñen unha formación teórica multidisciplinar nos campos da Pedagoxía, a
Psicoloxía, ou a Socioloxía, e unha formación técnica e práctica en ámbitos
concretos de actuación, que pode ser tamén diversos en función das institucións elexidas en cada
ano de formación pero, en todo caso, unha formación configuradora dun perfil de
educador con todo o que implica o concepto amplio de educación (mais
ampliamente abordamos este tema en Cid; Dapía; Fernández, 2000); os
Licenciados contan cun nivel maior de
profundización nas áreas psico-socio-pedagóxicas, cun ingrediente importante
de metodoloxías de investigación da realidade socioeducativa, e en
procedementos de deseño, implementación e avaliación de políticas educativas
e sociais. En correspondencia coa formación,
deseñarase o perfil profesional de cada titulado. De feito, noutras
profesións mais consolidadas (como as relacionadas coa saúde nas que aparece
claramente diferenciada a labor dos auxiliares, diplomados en enfermería e
médicos) a estructuración dos distintos niveis formativos ten unha
correspondencia cos distintos niveis profesionais; en cambio na Animación
Sociocultural esta diferenciación ainda non tén unha resposta inmediata no
mercado de traballo. Non se estableceu unha correspondencia entre a
titulación específica para o desempeño dos distintos niveis profesionais.
Tampouco está moi claro, que nestas situacións a fragmentación excesiva dos
postos de traballo axude á profesionalización, xa que ademais ainda pode
estar en debate a nova confluencia nun título único moi sólido. |
Para cada perfil profesional, e en cada ámbito específico no que exerza a súa actividade, a formación básica completarase con programas de formación permanente, que tendan non só á mellora da práctica profesional, senon tamén a posibilitar a promoción na estructura de postos de traballo públicos. Na formación permanente, ademais das características que se establezan para os profesionais con experiencia, que agora están a homologar o título, convén ter en conta os diferentes tipos de formación con requerimentos tamén diferentes para o acceso á mesma. Mentres os Licenciados poden acceder a Mestrados e Doutoramentos, os Diplomados contan con Cursos de especialízación e Postgraos. No deseño destes pode establecerse cando van destinados a Técnicos Superiores e a persoas con experiencia. Noutro nivel poden situarse cursiños de distinta duración e grau de especialización dirixidos a profesionais, segundo as súas funcións e necesidades formativas, así como a demandantes do primeiro emprego. Como profesións
pouco consilídadas, ainda que con certa historia en algún dos campos, o
esforzo das institucións formadoras e 0 labor de coordenación entre
Administración, Colexio Profesional, Sindicatos, Asociacións e Universidades
va¡ ser determinante na futuro profesional duns e outros. Coincidimos con
Sáez (1996:18) cando afirma que en realidade "a práctica dos educadores
sociais dependerá en gran medida das políticas sociais que favorezan un
mercado laboral posible para elo, pero tamén da formación recibida :
unha formación que , sexa no tempo, sexa no espacio, pode impulsar a
profesion alización ou a
desprofesionalización dos educadores sociais" (o subliñado é noso). Así
a formación -val permitir, ou mellor dito, va¡ colaborar no proceso de
profesionalización, xa que na nosa sociedade o recoñecemento social e
económico dunha profesión va¡ xeralmente acompañado ou esixe o recoñecemento
académico. |
BIBLIOGRAFÍA
Cid, X. M.; Dapía, M.; Fernández, R. (2000):
"Niveles de formación de los profesionales de la animación sociocultural
en Galicia: de las escuelas de tiempo libre a la formación universitaria en
Caride, J. A. (coord): Educación social y políticas culturales. Santiago:
Universidad de Santiago de Compostela. -- Decreto 50/2000, de 7 de xaneiro, polo que se
refunde e actualiza a normativa vixente en materia de xuventude (DOG do 10 de
marzo de 2000). Le¡ 1/2001, do 22 de xaneiro, de creación do
Colexio de Educadores Sociais de Galicia (DOG do 1 de febreiro de 2001). Real Decreto 2058/1995, de 22 de decembro, por el
que se establece el título de Técnico Superior de Animación Sociocultural y
las correspondientes enseñanzas mínimas (BOE, de 21 de febrero de 1996). Quintana, J. Ma (1993): Los ámbitos profesionales
de la animación. Madrid: Narcea. Sáez, J. (1996): "La profesionalización de
los educadores sociales: algunas consideraciones introductorias" en
López Herrerías, J. A. (coord): El educador social. Líneas de formación y
actuación. Madrid: Mirecki, pp 11-21. Ventosa, VJ. (coord) (1997): Modelos de formación
de animadores socíoculturales en el marco de la Europa comunitaria.
Salamanca: Universidade Pontificia Junta de Castilla y León. |
Xosé Manuel Cid Fernández Maria D. Dapía Conde Profesores da Universidade de Vigo (Campus de Ourense |
|
A prevención non específica non tivo ata o de
agora máis que un impacto mediocre entre a comunidade xitana, por diversas razóns:
a desconfianza dos seus membros cara as mensaxes enviadas pola sociedade
dominante, o tabú que rodea a estas cuestións e o importante analfabetismo
funcional, que fan inútil todo intento de prevención baseado nun medio
escrito. Para que unha acción de prevención
sexa eficaz, parece primordial ter en conta estas peculiaridades co
fin de elaborar un modelo de intervención no que as mensaxes de
prevención estean elaboradas polos/as propios/as xitanos/as,
de xeito que o seu contido se adapte o mellor posible á súa
forma de pensar, o que facilitará a súa difusión. É por iso polo que nace o
"Kamelamos Guinar" (Queremos Contar), programa para nenos/as e
mozos/as xitanos/as en situación de risco. Ten como obxectivo, diminui-la
incidencia do VIH e a drogadicción a través dunha intervención que utiliza
como instrumentos |
a dramatización e a
música flamenca (elementos atractivos para os/as nenos/as xitanos/as)
positivizando os contextos de diversión nos que poden ter comunicación,
diálogo, relación,... é dicir, sentirse a gusto. UN POUCO DE HISTORIA
0 programa
Kamelamos Guinar nace na UMAD do Concello de Santiago no ano 1999. A través
do teatro de títeres e a música flamenca os/as nenos/as xitanos/as crean unha
obra de teatro ambientada nun mercadillo. A través dos postos e dos productos
en venta tratan diferentes temáticas: drogas, SIDA, alimentación, identidade
cultural,... A raíz deste
espectáculo, o ano seguinte editouse un material didáctico (vídeo e unidade
didáctica) para achegar esta experiencia a outros grupos. Na actualidade,
optase por unha maior diversificación das actividades e a participación e
integración nas iniciativas comunitarias. |
POBOACIÓN A QUE
VAI DESTINADO
A situación dos/as menores xitanos/as
en relación cos procesos educativos formais, de escolarización e de
incorporación social, é a propia dos grupos en desventaxa social, sumando a
actitude da poboación xitana cara a escola, á que consideran allea e alonxada
dos intereses e valores xitanos, xa que entre outras cousas retrasa a
incorporación do/a xove xitano/a nos roles de adulto/a. Esta situación xeral tamén se adapta ó
noso grupo concreto que se caracteriza por: • Desescolarización e absentismo escolar. • En relación ó rendemento escolar un alto
porcentaxe presenta dificultades e atópase por debaixo da media dos/as seus
compañeiros/as. • Baixa implicación da familia no proceso
educativo, en xeral manteñen a distancia co centro escolar. • Importantes déficits en recursos e
habilidades sociais: baixo control emocional, agresividade, ... • Problemática de drogas na familia nuclear. OBXECTIVO XERAL Diminuir a incidencia do problema do VIH e a
drogadicción na comunidade xitana. OBXECTIVOS
ESPECíFICOS
• Previr conductas de risco • Realizar un traballo preventivo
paralelo a unha proposta de tempo de lecer. • Incrementar a autoestima dos nenos e
nenas xitanos/as. • Aprender a través do programa a
importancia do grupo de pares e do traballo en equipo. •"Utilizar” as cualidades dos/as
nenos/as para construir "algo positivo". • Escoitar e orientar as demandas
dos/as nenos/as. •Dinamizar o traballo de integración e
coordenación co barrio. |
METODOLOXíA
As actividades plantéxanse
a modo de obradoiros, utilizando unha metodoloxía dinámica , participativa e
flexible, que permite a incorporación de novos contidos e actividades segundo
a problemática que xurda no grupo ou as demandas do mesmo. ACTIVIDADES
Na actualidade as
actividades que se están a desenvolver son: • Obradoiro de
Música. É un dos que acada
máis éxito entre os/as rapaces/as e que serviu nun primeiro momento de
"anzuelo" cara a outras actividades. •Obradoiro de
Cíber. Trátase dunha nova
experiencia a través da cal os/as nenos/as nos amosan as páxinas web ás que
normalmente acceden e nos á vez amosámoslles alternativas de ocio dentro da
rede (xogos educativos, música, información sobre a súa cultura, ... ) •Obradoiro de
Expresión Plástica. Unha nova forma de
expresión para aqueles/as que non se integraron no obradoiro de música e/ou
teatro, xa que non é necesaria tanta continuidade para acadar resultados. • Biblioteca e
ludoteca. Nos momentos libres
entre os distintos obradoiros poden acceder a unha pequena biblioteca e
ludoteca. CONCLUSIÓNS
Cando se está a
realizar unha intervención con calquera poboación é de suma importancia a
"continuidade" do/a educador/a. Pero cando estamos a falar da
comunidade xitana este feito cobra máis interese, xa que non ven unha
entidade ou centro senón persoas, que serán o seu "referente" no
transcurso do programa. Cando dentro do
noso contexto falamos de prevención, referímonos a dotar a estes nenos/as de
ferramentas para saber escoller, e mostrar posibles opcións. |
|
Pero non podemos caer no risco de
facelo dende unha visión "paya", xa que pode entrar en
contradicción co xeíto de pensar e actuar da comunidade xitana. Senón que
temos que colocarnos no seu propio contexto e entender que teñen outras
referencias e crenzas. A consecución de obxectivos nos
programas de prevención non é inmediata, pero coido que cando estamos a falar
da poboación xitana o proceso dilátase máis no tempo. Xa que por unha parte e
moi difícil acadar unha asistencia continua, e por outra, podería crear
conflicto en canto á temática, polo que ha¡ que facelo de forma sutil e
lenta. Este aspecto tamén se pode considerar
como positivo, xa que todo aquelo que crea polémica leva a unha reflexión e ó
cuestionamento a nivel social das problemáticas tratadas. Rematar dicindo que
as actitudes positivas cara a outras culturas necesitan moita práctica, e só
se poden acadar mantendo o contacto con elas. Mantendo este contacto e reflexionando
posteriormente podemos aprender moito unhas de outras. Aury Ferreiro Carballo Educadora Social |
|
|
Dende Catalunya... Dende Catalunya felicitamos,
por tanto, o traballo realizado polo colectivo de educadoras e educadores
sociais de Galicia que traballaron duramente para conseguir este fito. Tamén
recoñecemos a responsabilidade e a vontade dos responsables políticos que
impulsaron a Le¡ de creación do CESG, de todos os grupos parlamentarios do
Parlamento galego, así como a todos aqueles que, dunha ou outra maneira,
colaboraron e apoiaron o proceso. Na nosa curta
experiencia como Col-legi (a Le¡ de creación do Col-legi de Catalunya data de
novembro de 1996 e a primeira Xunta de Goberno de xuño de 1999), puidemos
observar como a presencia social dos educadores sociais e, por extensión, da
educación social aumentou notablemente, non sempre o que desexaríamos, a
partir do traballo que realizamos os colexios coa Administración, as
entidades contratantes, os sindicatos e as entidades formativas,
principalmente. Dende o Col-legí
d'Educadores i Educadors Socials de Catalunya (CEESC), cremos que a
importancia dos colexios profesionais non debe basearse unicamente na defensa
corporativa do colectivo profesional, senón que debe dar resposta á
construcción da profesión y á proposta social respecto ás necesidades da
poboación, en xeral. Estes tres pilares: profesión, profesional, persoa, son
os que sustentan a nosa existencia e os que debemos defender no noso discurso
social. |
En pro da
profesión. Tamén cremos que unha profesión, neste caso educación social, no seu proceso de maduración debe pasar por diversos momentos de normalización: o recoñecemento formativo (manifestado coa creación da diplomatura universitaria), a regulación profesional (manifestada coa creación de colexios profesionais) e a regulación laboral acorde co encargo profesional que cubren as e os educadores sociais (manifestada coa creación de corpos profesionais na Administración e a elaboración de convenios marco propios para outras entidades contratantes). Estes tres aspectos son os que históricamente traballou o colectivo profesional a escala estatal e que, a escala autonómica, están en vías de conseguir. Neste momento de
construcción é fundamental a participación activa de todos e todas vós,
apostando por este novo instrumento da educación social galega, cos
obxectivos de que o CESG sexa un referente claro das diversas sensibilidades
das e dos educadores sociais e sexa un referente social da educación social
en Galicia. Finalmente, nos
gustaría manifestar que os primeiros contactos cos responsables do CESG foron
plenamente satisfactorios, que se formalizaron un convenio de colaboración
marco e un convenio concreto sobre colexiación entre as dúas entidades e que,
nun futuro non lonxano, seguiremos una liña clara de colaboración mutua. Felicidades a todas
e todos pola labor realizada. Rafael López
Zaguirre Presidente do
CEESC |
0 Parlamento de Galicia aprobou o 29 de
xuño de 2001 a Lei de colexios profesionais da comunidade autónoma de Galicia.
A lei está a resultar polémica pola regulación da colexiación
obrigada para os/as profesionais que traballen para a Administración. 0 artigo
da discordia é o número 3, o cal baixo o epígrafe Profesionais ó servicio da
Administración" establece:
''Os profesionais
titulados vinculados coa administración pública mediante relación de servicios
de carácter administrativo ou laboral non precisaran estar colexiados para o
exercicio de funcíóns puramente administrativas nin para a realización de
actividades propias da correspondente profesión por conta da administración a
que pertenzan, cando o destínatario inmediato daquelas sexa esa administración.
Si será obrigatoria, en consecuencia, a colexiación para o exercicio da
actividade privada.''
Esta regulación suscitaba dúbidas e polo
mesmo, diversos colexios profesionais entre eles o CESG, solicitaron un informe
aclaratorio da Administración ademáis dos seus propios servicios xurídicos.
Ámbolos dous informes conclúen que, para
establecer se un/unha funcionario/a ou persoal laboral ó servicio da
Administración debe colexiarse ou non, debemos atender as súas funcións e a
quen sexa o/a destinatario/a inmediato dos servicios, polo mesmo, no campo dos
educadores e educadoras
sociais, a colexiación virá practica mente sempre
como obrigada, en tanto en canto os traballos que se realizan teñen como
destincitarios/as, ás persoas usuarias dos servicios implantados pola
Administración.
En tódalas intervencións sociais que se
fan, os informes, as actuacións en
familias... etc, existe un destinatario inmediato
que son as persoas ás que tratamos e as que va¡ dirixido o traballo, polo
mesmo, a LeI de colexios profesionais da comunidade autónoma de Galicia, non
varía en nada a práctica existente, onde todos e tódalas profesionais da
educación social, que presten servicios na Comunidade Autónoma de Galicia,
tanto por conta da Administración, de empresas privadas ou por conta propia,
deberán obrigatoriamente estar colexiados/as no CESG.
|
Esta sección tentará recoller información sobre:
cursos a realizar, congresos, seminarios, campañas, libros novos que saen a
venda relacionados cos distintos ámbitos da Educación Social, páxinas web
interesantes, etc... Por este motivo, anímámosvos a
participar mandando 6 CESG información que teñades da vosa man e que sexa
interesante dar a coñecer. A continuación ofrecémosvos unha
selección de libros actualizada: Romans,M. e Viladot,G.: "La educación de las personas adultas" Cómo optimizar la práctica. Colecc.
Papeles de Pedagogía, Paidós (1998). -Lomas,Carlos (comp.): ¿Iguales o Diferentes?. Colecc.
"Educador" Paidós (1999). -Güell,M. e Muñoz Redon,J.: ''Desconócete a ti
mismo" Programas de
alfabetización emocional. Colecc.Papeles de Pedagogía, Paidós (1999). |
-Ferrés Prats,J.: "Educar en una cultura del espectáculo". Colecc. Papeles de Pedagogía, Paidós (2000). -Romans,M./Petrus,A./Trilla,J.: ''De profesión: Educador
(a) Social" Colecc.Papeles de Pedagogía, Paidós (2000). -Gervilla Castillo,A.: "Familia y sociedad, menores
en situación de riesgo". Ed.Dykinson,S.L.(2001). -Llul Peñalba,J.: "Téoría y práctica de la
educación en el tiempo libre". Editorial CCS (2001). -Pérez Serrano, G. (coord.): 'Modelos de
investigación cualitativa en educación social y animación socioculturaP.Colecc.Narcea
Socíocultural; Narcea,S.A.(2001) |
CICLO DE FORMACIÓN DO CESG
A creación dos Colexios de Educadoras
e Educadores Sociais supón un paso definitivo no recoñecemento da nosa
profesión. É certo que a figura da educadora e do
educador parece máis consolidada na nosa sociedade. Tamén é certo, que
estamos a traballar nunha sociedade que xera contínuas necesidades para as
que non sempre atopamos resposta. É a nosa unha labor diversa, activa e
cambiante, que esixe unha formación continuada e de calidade. A formación continuada, e vinculada á
práctica diaria para garantir a mellora das intervencións, é unha das teimas
que máis preocupa ó Colexio |
As datas e programas son aínda provisionais.
0 Colexio confirmará, coa debida antelación, as datas definitivas, así como
todos os temas que sexan de interese. No presente ano están previstos os
seguintes cursos : A EDUCACIÓN NO OCIO E 0 TEMPO LIBRE (a desenvolver os días 1, 2 e 3 e MARZO en
OURENSE) EDUCACIÓN PARA A SAÚDE (a desenvolver os días 5,6 e 7 de ABRIL en
SANTIAGO) TRABALLO EN E CON GRUPOS (a desenvolver os días 27,28 e 29 de ABRIL en
VIGO) CONFLICTO E CONVIVENCIA (a desenvolver os días 24 e 25 e MAIO na CORUÑA) |
